Powr鏒 do

-> strona g堯wna

Miodrag Bulatovi (cg)

dodany: 02.09.2005 | przygotowa豉: Monika Ledzion


Miodrag Bulatovi urodzi si w 1930 r. w czarnog鏎skiej wsi Okladi ko這 Bijelo Plja. Uko鎍zy studia filozoficzne na Uniwersytecie w Belgradzie. Tw鏎czo prozatorska stanowi jedno z najbardziej dyskusyjnych zjawisk we wsp馧czesnej literaturze serbskiej. Podstawowe cechy charakterystyczne jego tw鏎czoci to 篡wio這wy temperament narratorski i bujna wyobrania. Chorobliwie wykrzywiona wizja rzeczywistoci, zlekcewa瞠nie wszystkich zwyczajowych zakaz闚 tematycznych, groteskowy i karykaturalny spos鏏 traktowania bohater闚, ich dob鏎 spor鏚 ludzi psychicznie lub fizycznie upoledzonych, to wszystko - nagromadzone w stopniu dotychczas w literaturze serbskiej nie spotykanym wywo豉這 polemik w prasie literackiej. Zdaniem krytyki jugos這wia雟kiej talent Bulatovicia objawi si w formie nie rozbudowanej powieci lecz przede wszystkim w formie opowiadania. Od opowiada zacz像 i wyda ich 2 tomy Bjavoli dolaze (1956) oraz Vuk i zvono (1958). Moiodrag Bulatovi antybohaterskim, groteskowym uj璚iem tematu wojennego narazi si na nagonk krytyczn i pozaliterack, w kt鏎ej rezultacie wyjecha na zach鏚. Podczas tego kilkuletniego pobytu powsta zarys trylogii gastarbeitersko-terrorystycznej. Pierwsz cz stanowi odyseja emigrancka pt. Ludzie o czterech palcach wyr騜niona nagrod belgradzkiego czasopisma NIN (wydanie oryginalne 1975 r., wydanie polskie 1983 r.). Poruszony zarzutami pewnych krytyk闚 jugos這wia雟kich, kt鏎zy zaatakowali t ksi嘀k ze wzgl璠闚 pozaliterackich, opublikowa cz materia逝 r鏚這wego do Ludzi o czterech palcach w tomie reporta篡 literackich zatytu這wanym Pi靖y palec (wydanie oryginalne 1977 r.). Trylogi o terroryzmie zamyka powie Gullo Gullo (1982).

Jego proza jest metaforyczna, pe軟a symboliki poetyckiej. Wyobrania pisarza odwo逝je si do koloru i obrazu. Jaskrawo barw, hiperbolizacja scen i deformacja rzeczywistoci, wprowadzanie motyw闚 i symboliki zwierz璚ej i rolinnej sprawia wra瞠nie powi頊a pokrewie雟twa z malarstwem prymitywnym. Zarzucano mu amoralno i brak walor闚 intelektualnych, dlatego pr鏏uje podporz鉅kowa swe pisarstwo jakiej szerszej koncepcji mylowej i zabarwi je pierwiastkami humanizmu.

Bibliografia:
Ma造 s這wnik pisarzy zachodnios這wia雟kich i po逝dniowos這wia雟kich, Warszawa 1973.
J. Kornhauser, Literatury zachodnio- i po逝dniowos這wia雟kie XX wieku w uj璚iu por闚nawczym, Krak闚 1994.